Jutten met pubers

De Stayokay zit al vol met milieujutters, die al een dag bezig zijn geweest, elkaar kennen en vaak al (tientallen) jaren meegaan. In onze groep zitten vrij veel van deze ervaren rotten en bij toeval verder geen kinderen. Oeps. In de bus de eerste ochtend begint het al: Mam, wij zijn dus de énige kinderen die in hun vakantie zo vroeg op moeten en dan nog gaan ópruimen ook! En je zei toch dat het een JEUGDherberg was? Waar is die jeugd dan?

Daarna met de grote strandbus het strand over spotten we onderweg zomaar een zeehond, die vlakbij de zee in duikt. We gaan naar de verste punt van het eiland, Cupido’s polder, en komen onderweg langs het fotogenieke drenkelingenhuisje. Dit valt voorlopig nog in de categorie ‘best oké’, zie ik aan de gezichten. Maar afval hebben ze nog niet echt gezien onderweg, dus waar hebben we het eigenlijk over?

Er is geen puber meer die klaagt over het vroege tijdstip, de koude wind of het vele bukken. Het lijkt haast verslavend: begin eraan en je kunt niet meer stoppen. Ook omdat er zo veel ligt! Ondertussen wordt er goed voor ons gezorgd: koffie, limo en echte Skylger pondkoek. Maar we nemen geen tijd: overal zien we troep, dus gauw weer door. Iedereen helpt elkaar met nieuwe zakken en het sjouwen met groot spul. Als er een hele berg ligt seinen we de tractor in om het op te halen. Dat scheelt. Dan wordt er geroepen: we moeten een eind terug want er is een diepe geul waar nu steeds meer water door stroomt en straks komen we er niet meer over. Maar we zijn te druk en vooral te eigenwijs: er ligt nog zo veel! We schieten totaal niet op. Het lukt gewoon niet om terug te komen en zomaar langs al die troep te lopen. Uiteindelijk moeten we noodgedwongen op de platte kar en zet de tractor ons de geul over. Dit is gaaf!